Rok 1863. Ciężko ranny w jednej z bitew Powstania Styczniowego książę Józef Odrowąż trafia do szlacheckiego dworu. żyją w nim szlachcianka Salomena Brynicka, córka rządcy majątku, również powstańca i opiekujący się nią stary sługa Szczepan. Dziewczyna podejmuje dramatyczną walkę o życie księcia, poszukiwanego przez oddział Kozaków. Sprowadza lekarza, który dokonuje operacji, z poświęceniem pielęgnuje chorego. Odrowąż powoli wraca do zdrowia. Między młodymi rodzi się miłość, łączy ich coraz mocniejsze uczucie.
Pewnego dnia do dworku niespodziewanie przybywa komisarz powstańczego Rządu Narodowego. W nocy do uśpionego domu wdzierają się Kozacy. Komisarz, osaczony przez wrogów, pojedynkuje się z dowódcą oddziału, Wiesnicynem, ale ginie od zdradzieckiego ciosu z tyłu. Dzięki szlachetnemu gestowi tegoż Wiesnicyna, Salomea i Odrowąż ratują życie i dwór przed spaleniem. Po burzliwych nocnych przeżyciach młodzi zostają kochankami. Sielanka trwa jednak tylko do przyjazdu matki Odrowąża. Księżna brutalnie rozdziela ukochanych. Odrowąż wyjedzie za granicę omamiony przez matkę, że tam dołączy do formujących się poraz kordonem oddziałów. Salomea, która wyzna dumnej arystokratce swą miłość do jej syna, otrzyma od niej woreczek złotych dukatów. Zrozpaczona, bliska utraty zmysłów dziewczyna wrzuca pieniądze do rzeki, mdleje.