Dwa księżyce

Opowiadania "Dwa księżyce" Kuncewiczowa napisała pod wpływem wrażeń z pierwszego pobytu w Kazimierzu nad Wisłą w 1930 roku. Są one portretem kontrastujących ze sobą środowisk w letniskowym miasteczku. Obok siebie "miejscowi" i "letnicy", zubożała inteligencja, artyści, mieszczanie o różnym stopniu zamożności i biedota szanująca każdy grosz i każdą pracę: "Wieczór. Tragarz Moszek Ruchlingier ze strachem wraca do wrzaskliwej żony Sury. Podpity Ludwiś wraca z grabarni i gospody. Krawcowa Walentynowa odpoczywa na werandzie i czuje mało aromatyczny podmuch z ogrodu pani Malwiny. Majster Sowa użera się z Wojtalikami, pracującymi na dachu. Ślepy Michał pogania ludzi do spania. Franciszkowa leży koło Franciszka, murarza. Ciszę zakłócają letnicy: Sylwia z Jeremim, Flora, Mena, Paweł, Iza, Madzia, Szymon, Klara, Krystyna i Jerzy. Nastaje czas białego księżyca - ich księżyca." To fragment pierwszego z sidemnastu epizodów, z których zbudowany jest film. Każda z sekwencji ogniskuje się wokół innych postaci, za każdym razem oświetlając inny fragment tego mikrokosmosu.
Cenimy Twoją prywatność
Używamy opcjonalnych plików cookie, aby zapewnić najlepszą funkcjonalność strony. Jeśli odrzucisz opcjonalne pliki cookie, stosowane będą wyłącznie pliki cookie niezbędne do funkcjonowania strony. Więcej informacji znajduje się w naszej polityce prywatności