Rozmowa z człowiekiem z szafy – Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni

Karol, młody mężczyzna, przesiaduje samotnie ukryty w szafie w wynajętym pokoju na poddaszu. W gorączce wspomina swoje dotychczasowe życie. Ojciec Karola zmarł zanim chłopiec się urodził. Jego matka, Anna, kobieta bardzo wrażliwa lecz zarazem niezrównoważona emocjonalnie, po śmierci męża pokochała swego syna zaborczą, chorą miłością. Przez wiele lat ograniczała jego świat tylko i wyłącznie do swojej osoby, prawie wcale nie wyprowadzała go z mieszkania, nie posyłała do szkoły. Tragedia rozpoczyna się w momencie, kiedy Karol zaczyna dojrzewać. Gdy Anna dostrzega w swym ukochanym, małym chłopcu dorosłego mężczyznę, jej stosunek do Karola i samej siebie ulega gwałtownej irracjonalnej zmianie. Anna zaczyna wychodzić wieczorami, zostawiając Karola samego w domu. Chłopiec, nieprzyzwyczajony do samotności, umiera ze strachu. Instynktownie szuka schronienia w szafie. Któregoś wieczoru Ann przyprowadza do domu mężczyznę, Karol boi się go i nienawidzi zarazem. Czuje, że przez niego traci kontakt z matką. Kiedy Anna zaskakuje syna wiadomością o swoim małżeństwie, Karol dostaje strasznego ataku padaczki. Anna i jej mąż oddają Karola do szkoły specjalnej. Chłopiec poznaje tam pana Kowalskiego, nauczyciela, który dostrzega jego bogaty świat wewnętrzny, próbuje go ukształtować, przystosować do samodzielnego życia. Po skończeniu szkoły, Karol nie może odnaleźć matki. Za radą Kowalksiego jedzie do wielkiego miasta, wynajmuje pokój na poddaszu, dostaje pracę pomywacza w hotelowej restauracji. Szczęście mu jednak nie dopisuje...