"Szklane Usta" to utwór wyznaczający nowe wymiary narracji i percepcji. Pierwonie był prezentowany jako instalacja z cyklu wideoartów pod wspólnym tytułem "Krew Poety". Bohaterem filmu jest młody poeta leczący się w szpitalu i jego wewnętrzna rzeczywistość. Poszczególne sceny ukazują jego sny, jawę, projekcje lęków i obsesji. Są wiwisekcją złożonej psyche, rodzajem przekroju przez mózg: uwięziony wśród chorych, młody człowiek swoimi wizjami przekracza ograniczenia teraźniejszości; mitologizuje otoczenie, wyobraża przyszłość i powraca do lęków dzieciństwa.