Na obrzeżach cywilizacji żyje zagubione plemię Conteheli – ludzie o błękitnych oczach, fantazyjnie upiętych płowych dreadach i twarzach pomalowanych w tribal wzory. Ich ciała są giętkie a gesty płynne. Kiedy grają, a właściwie tańczą całym ciałem, na etnofuturystycznych, ulepionych z patyków i sznurków instrumentach, łączą się z kosmosem. To chwila transcendencji: czas się zawiesza, a las zamienia w porośnięty paprociami park jurajski. Conteheli są piękni, młodzi i nieśmiertelni. Do tego idealnego świata wdziera się cywilizacja w osobie urzędnika kolejowego Walsera. Kulawy, niechlujny, wbity w mundur Walser jest absolutnym przeciwieństwem leśnych ludzi. Mimo że za wszelką cenę próbuje wniknąć w ich sielankowy świat i nauczyć się niezrozumiałego języka, niesie ze sobą tylko chaos i destrukcję.