Osiemnastoletnia Trina tkwi w koszmarnym potrzasku. Nocami nawiedzają ją wizje tajemniczej postaci, która z sadystyczną precyzją torturuje ją w snach. Za dnia zmaga się z trudną relacją z dewocyjną, pełną tłumionych emocji matką Ulą, która wyładowuje na niej frustracje. Osaczona i niezrozumiana, w przeddzień osiemnastych urodzin, zmuszona do zniszczenia ukochanych prac, postanawia uciec z przyjaciółką do Berlina. Plany burzy przyjazd ciotki Heleny i sparaliżowanej babci Reginy, której spojrzenie zdaje się sięgać zbyt głęboko. Dom wypełniają napięcie, stare żale i szepty o kaszubskich wierzeniach, a granica między snem a jawą zaczyna się rozpadać. W noc urodzin babcia umiera, uruchamiając rytuał Pustej Nocy. Świece gasną, cienie ożywają, a Trina odkrywa, że sama nosi „upioryczną duszę”. Helena wyprowadza ją z domu – nie jako wybawicielka, lecz oprawczyni. Uwięziona i pozbawiona woli, staje się częścią jej obsesji. Po miesiącach udręki wybiera śmierć – lecz wraca jako upiór i bezlitośnie się mści. Już nie Trina, lecz ÒPI, odchodzi w nieznane.
Film jest pełnometrażowym debiutem fabularnym reżyserki.
