Urodzony w 1922 roku w Ukrainie. Scenarzysta i reżyser, jeden z najwybitniejszych twórców okresu polskiej szkoły filmowej. Ukończył Kurs Przysposobienia Filmowego w Instytucie Filmowym w Krakowie. Pracował jako asystent reżysera przy pierwszych powojennych polskich filmach. W 1951 roku zadebiutował „Gromadą”. Film rozpoczął okres socrealistyczny, który w twórczości Kawalerowicza utrzymywał się przez kolejnych sześć lat.
Od początku w jego dorobku można było doszukiwać się naleciałości stylistycznych charakterystycznych dla neorealizmu włoskiego. W roku 1957 nakręcił „Prawdziwy koniec wielkiej wojny”, który zalicza się jako pierwszy film okresu polskiej szkoły filmowej. Fabuła wciąż odwoływała się do okresu wojennego, sam reżyser skupił się natomiast na przedstawieniu portretu psychologicznego bohatera i wykorzystaniu takich środków stylistycznych, które podkreślały jego wagę. Koncentracja na człowieku i jego stanie wewnętrznym stała się jednym z elementów charakterystycznych dla całej twórczości reżysera. Dzięki temu jego filmy pozostawały uniwersalne.
Pierwszy zagraniczny sukces zapewnił Kawalerowiczowi „Pociąg” z 1959 roku. Kryminał, który przeplata się z osobliwym melodramatem, został nagrodzony m.in. na 20. MFF w Wenecji. W 1960 roku odbyła się premiera „Matki Joanny od Aniołów” – filmu psychologicznego opartego na opowiadaniu Jarosława Iwaszkiewicza, który pełnią mistycyzmu i geniuszem operatorskim zachwycił jury na 14. MFF w Cannes. W 1965 roku wyreżyserował „Faraona”, który stał się ponadczasowym dziełem traktującym o historii, wpływie religii na życie społeczne oraz potrzebie i woli rządzenia, a Kawalerowiczowi zapewnił nominację do Oscara w kategorii film zagraniczny. Za „Celulozę”, „Matkę Joannę od Aniołów” oraz „Faraona” otrzymał „Złote Grono” dla twórcy szczególnie trafnie i pięknie przedstawiającego tematykę historyczną.
WYBRANE FILMY
- 1953 „Celuloza”
- 1954 „Pod gwiazdą frygijską”
- 1959 „Pociąg”
- 1960 „Matka Joanna od Aniołów”
- 1965 „Faraona”
- 1977 „Śmierć prezydenta”
- 2001 „Quo Vadis”