Jakub Wenda o swoim filmie „Honeymoon” – Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni

Nie chciałem patrzeć na Marinę i Huberta jak na problem do rozwiązania. Robią dla siebie dużo dobrego, są dla siebie ważni i naprawdę się kochają. Po prostu są ze sobą trochę za blisko.

Na początku głównym bohaterem filmu miał być Hubert. Było mi do niego bliżej. Łatwiej było mi zrozumieć jego egoizm, marzenia i lęk przed odrzuceniem. Nawet kiedy wyzywa Marinę i mówi jej okropne rzeczy, tak naprawdę próbuje powiedzieć coś zupełnie innego. Nie umie poprosić jej, żeby go nie zostawiała. Więc robi to w najgorszy możliwy sposób.

Z Mariną długo miałem większy problem. Trochę bałem się ją pisać. Huberta potrafiłem sobie wyobrazić od środka, a na Marinę chyba przez długi czas patrzyłem bardziej jak syn niż jak ona sama. W pewnym momencie zorientowałem się, że to ona ma w tej historii dużo więcej do stracenia. I wtedy pomyślałem: czy matka może zostawić swoje dziecko?

Od tego momentu Marina coraz bardziej przejmowała film. Zastanawiałem się, czy marzenia, egoizm i wszystko to, co przeżywa się w okresie dorastania, naprawdę znika tylko dlatego, że pojawia się dziecko. Interesowało mnie, ile z tej piętnastoletniej dziewczyny zostało w Marinie kilkanaście lat później. I czy nadal ma prawo czegoś dla siebie chcieć.

Myśląc o niej, zawsze miałem z tyłu głowy, że bardzo boi się zostać sama. Ludzie w jej życiu przychodzili i odchodzili, a Hubert był jedyną osobą, która zawsze przy niej była. I chyba trochę wychowała go tak, żeby on nigdy jej nie zostawił.

Sporo rzeczy, które ostatecznie trafiły do Mariny, na początku należało do Huberta. W pierwszych wersjach był zupełnie innym chłopakiem. Kochał Lanę Del Rey, chodził w crop topie, a jego największym marzeniem był wyjazd do Stanów na jej koncert. Później obejrzałem „Mandarynkę” Seana Bakera i pomyślałem, że może to właśnie Marina powinna mieć w sobie więcej z tej energii. Nie musi być poważną, zmęczoną życiem matką. Może lubić się bawić, podobać się, czasem być niedojrzała i nadal czegoś chcieć.

Kiedy pracuję nad filmem, zawsze robię sobie playlistę z piosenkami, które oddają jego vibe. Pomysł na ten film przyszedł razem z piosenką „Hey Moon” Johna Mausa. Wymyśliłem scenę, w której Hubert śpiewa ją Marinie na karaoke. Przez długi czas była dla mnie sercem filmu. Mam tak właściwie przy każdym projekcie. Jest jedna scena, do której ciągle chcę wracać i dla której chce mi się dalej pisać.

Film długo nosił więc nazwę „hey moon!”. Z każdym kolejnym draftem okazywało się jednak, że na scenę karaoke jest coraz mniej miejsca, aż w końcu musiałem ją usunąć ze scenariusza. I wtedy „hey moon!” przestało mieć sens. Po drodze z filmu zniknął też wątek Lany Del Rey. Tego było mi szkoda, bo Lany słucham non stop. Chyba nie umiałem wyrzucić jej z tego filmu do końca. Dlatego Marina ma wytatuowane „Stargirl”.

Kiedy wiedziałem już, że „hey moon!” nie może zostać, pomyślałem, że przecież brzmi trochę jak „Honeymoon”. A jeden z albumów Lany nosi nazwę „Honeymoon”. Najpierw spodobało mi się to jako luźne nawiązanie, ale szybko zrozumiałem, że ten tytuł dużo lepiej pasuje też do Mariny. Z jednej strony szykuje się na honeymoon z Dave’em i nowe życie w Stanach. Z drugiej, dostaje jeden dzień z Hubertem i trochę niechcący to właśnie z nim przeżywa swój honeymoon.