Życie na bok, teraz robię napad – rozmowa z Jaśminą Polak – Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni

Życie na bok, teraz robię napad – rozmowa z Jaśminą Polak

Gazeta festiwalowa Opublikowano 25.09.2026

Jaśmina Polak w filmie "Exotic" Soni Orlewicz-Zakrzewskiej

– Taniec to forma terapii. Od początku cywilizacji był formą dialogu z muzyką, znajdowaniem relacji z rytmem świata, po którym chodzimy. Dla mnie ciało zawsze było podstawowym narzędziem w pracy. Dużo lepiej i więcej czuję oraz komunikuję poprzez ruch niż poprzez słowo – mówi Jaśmina Polak, którą można oglądać w filmie „Exotic” Soni Orlewicz-Zakrzewskiej

Weronika Zarzecka

Weronika Zarzecka: Ile Mili jest w Jaśminie, a ile Jaśminy w Mili?

Jaśmina Polak: Z każdą rolą jest tak, że wkładasz w nią kawałek siebie. Ta historia jest napisana w oparciu o nasze, z Sonią, wspólne doświadczenia i obserwacje. To jest droga, którą obie podążałyśmy, a Mila jest wypadkową tejże drogi. Wątpliwości, niepewność, ocena, poczucie porażki czy własnej wartości to jest coś, z czym w świecie pole dance’u mierzymy się regularnie, tym bardziej, że jest się dosłownie postawionym naprzeciwko siebie samego – przed lustrem. Po powrocie z treningu zdarza mi się usiąść w samochodzie i płakać. I to jest w tym sporcie wspaniałe.

„Exotic”, jak na historię opowiadającą de facto o wysiłku – zarówno tym na rurze, jak i stricte wewnątrz własnej głowy – ma w sobie sporą ekranową lekkość. Którego spektrum było ci bliżej przy tworzeniu tego projektu? Ile w roli takiej jak Mila przyjemności, a ile poświęceń?

Największym moim szczęściem jest być w tej przygodzie z bliską mi osobą. To, że z Sonią, od samego początku jedziemy razem na jednym wózku dało nam możliwość dystansu do samych siebie, nową perspektywę na temat własnych obserwacji i ciągle nam przypominało, że przecież tu chodzi o dobrą zabawę. Stąd postać Mili, która jadąc na obóz bez przyjaciółki, traci ten rodzaj oparcia i nagle zostaje ze swoim wewnętrznym krytykiem sama. Na tym polega też jej zwycięstwo, że zaczyna być dla siebie wsparciem, które zwykła była dostawać od drugiej osoby.

Ta lekkość, o której mówisz, to jest triumf bohaterki, znalezienie humoru i dystansu na nieznanym jej terytorium. Tak jak wspominałam, w tym naszym świecie tańca na rurze, zresztą jak w każdym sporcie, poświęcasz się nieustannie, doprowadzasz do tego, że boli cię ciało, jesteś cała w siniakach, miewasz kontuzje, frustrujesz się – wszystko po to, żeby na krótką chwilę uzyskać efekt, z którego możesz być dumna. To jest poświęcenie, ale też cały sens i przyjemność.

Jak wyglądało twoje pierwsze zetknięcie z tym światem?

Na pierwsze zajęcia pole dance poszłyśmy z Sonią razem. Dość szybko stwierdziłyśmy, że oprócz treningów sportowych marzy nam się spróbować sił w exoticu. Wysyłałyśmy sobie różne inspiracje, a jedną z naszych głównych miłości była Polina Larovski. Od razu krzyknęłyśmy „boże, to jest dokładnie to, co nam w duszy gra!”.

Okazało się, że Polina uczy w Warszawie, więc natychmiast zapisałyśmy się do szkoły. I tak to się zaczęło. Pamiętam, że Martyna Dominikowska, właścicielka studio i trenerka, powiedziała do mnie: „to nie jest twój poziom kochana, musisz się najpierw nauczyć podstaw. Ale jeśli masz taki mental, że się nie zniechęcisz, bo odstajesz od grupy i będziesz trenować dalej, z głową, to próbuj”. No i tak do dzisiaj próbuję.

Mamy w Warszawie możliwość trenowania z wybitnymi osobami, każdy uprawia tę sztukę na swój sposób, od każdego można się tak dużo nauczyć. I przede wszystkim nieoczekiwanie znaleźć przyjaciół. Może nawet nazwałabym to rodziną, poza własną bańką. Dla mnie ten film jest przede wszystkim o tym – o wspólnocie ludzi, z którymi, gdyby nie pole dance, prawdopodobnie nigdy bym się nie zetknęła. O wspólnocie jako podstawowej komórce społecznej, dzięki której jednostka może w pełni rozkwitać. O wyższości „społeczności” nad „środowiskiem”, tym ludzkim oczywiście.

/
Czy ciało na planie pierwsze rozumie postać, zanim dotrze do tego głowa? Jak bardzo ten fizyczny trud – chociażby praca na rurze – zbliża cię do roli?

W przypadku tego filmu na pewno, to w końcu film o tańcu. To banalne, ale nie bez powodu taniec to forma terapii. Od początku cywilizacji taniec był formą dialogu z muzyką, znajdowaniem relacji z rytmem świata, po którym chodzimy. Ruch to ekspresja dźwięku poza językiem, którym mówimy. Dla mnie ciało zawsze było podstawowym narzędziem w pracy. Dużo lepiej i więcej czuję oraz komunikuję poprzez ruch niż poprzez słowo. Wszystkie moje ulubione role w teatrze to te, gdzie słowo jest na drugim miejscu albo nie ma go w ogóle. Tak jak wspomniałam, owszem, taniec to wysiłek, ale wysiłek, dzięki któremu mogę wyjąć ten przysłowiowy kij, dzięki któremu czuję się zdrowa na duchu i nie myślę tylko o tym, żeby palnąć sobie w łeb. Pytasz mnie o rolę, ale tutaj to ja jestem Milą. Ten film to bardziej dokumentacja drogi, a nie fikcyjna kreacja.

Dokumentacja drogi, która zainspirowała sam „Exotic”?

Pomysł na „Exotic” wziął się z głowy Soni, która pojechała sama na obóz exotic pole dance. Miałyśmy jechać razem, ale okazało się, że na termin obozu nałożyły mi się zdjęcia do serialu i ostatecznie nie mogłam z nią pojechać. Film jest więc dosłownie zapisem doświadczeń Sonii, jej obserwacji oraz jej rozkwitu. A ponieważ w Soni filmach to ja zawsze gram ją, zostałam Milą. To jest film o nas.

Czuję, że „Exotic” stroni od wielkich, emancypacyjnych haseł. To raczej film robiony przez kobiety i dla kobiet.

Zależy jak kto rozumie termin „emancypacyjne hasło”. Nie chciałabym nikomu sugerować, co ma dla siebie w tej historii znaleźć. Jedną z najważniejszych dla mnie rzeczy, jakie usłyszałam na planie, to jak wspaniale, że powstaje film, dzięki któremu w końcu destygmatyzuje się dziedzinę tańca exotic. Żyjemy na szczęście w czasach, w których coraz więcej osób stara się otwierać i normalizować konwersacje na temat sexworkingu. Bo nie zapominajmy, że bez strip klubów i bez pracy striptizerek nie byłoby exotic pole dance – to jest absolutnie emancypacyjne, że mogę dzięki temu teraz sama założyć buty i tańczyć dla własnej przyjemności.

I owszem, to jest film zrobiony przez kobiety, dla kobiet, bo dobrze wiemy, jak wygląda poziom rozmowy o kobiecym ciele w debacie publicznej. Ale ważne by zaznaczyć, że świat pole dance, exotica, strip, frame up to nie tylko świat kobiet, co widać w filmie. Wszyscy jesteśmy przez przyjęte normy uciskani i mam nadzieje, że chociaż kilka osób po obejrzeniu filmu powie sobie „kocham być sobą, chcę robić rzeczy dla siebie”. To jest chyba po prostu film zrobiony przez ludzi, dla ludzi. I przede wszystkim o ludziach.
/
Szukasz w nowych rolach okazji, żeby się sprawdzić, kolejnych wyzwań, czy traktujesz to po prostu jako robotę i nieodłączną jej część? Gdzie u ciebie przebiega granica między prywatnym poligonem a zwykłym, zawodowym rzemiosłem?

To naturalnie zależy od roli. W każdej roli zostaje część aktora, z każdej roli aktor dostaje coś od postaci. Uwielbiam mieć możliwość kokoszenia się w postaci, uczenia się nowych rzeczy. Pamiętam, że gdy byłam mała, byłam przekonana, że jeśli aktor, na przykład, gra gangstera, to musi się najpierw gangsterem stać, okraść bank, porwać kogoś dla okupu, i tak dalej. I nadal lubię sobie tak to wyobrażać. Życie na bok, ja teraz robię napad!

Z „Exotic” było łatwiej, bo ja w tej roli już byłam od dwóch lat, doskonale znałam te dylematy, mogłam zająć się głównie trenowaniem i rozwijaniem nowych pomysłów. Jeśli chodzi o rozróżnienie na prywatność i życie zawodowe, to chociaż to rozróżnienie jest dla mnie szalenie ważne i bardzo staram się dbać o sferę życia prywatnego, nadal w pracy używa się swoich własnych emocji, własnych instynktów oraz intuicji. Jesteś w końcu ciałem, które tę postać wypełnia.

Czy masz czasem wrażenie, że od filmów o kobietach zaraz na starcie oczekuje się jakiegoś społecznego manifestu?

Dla mnie to kwestia bardzo osobista, ta perspektywa oczekiwań widza. Osobiście nie mam potrzeby z nią polemizować, ponieważ jeśli ktoś oczekuje manifestu, to jego sprawa. Manifest też może być rozumiany przez każdego inaczej. Ja osobiście nie kieruje się takim kryterium przy wybieraniu filmów, które chcę obejrzeć, choć jasne, że kocham bohaterki, które naginają normy, są dzikie i nieobliczalne.

A jakim kryterium się kierujesz jako widzka? Czy miłość do tego zawodu oznacza też, że masz coraz wyższe oczekiwania wobec filmów jako takich?

Odwrotnie - to miłość do kina sprawia, że mam olbrzymie wymagania, wobec tego zawodu. Kocham wracać do filmów, kocham mieć poczucie, że wiele jeszcze nie zrozumiałam. Kocham, kiedy usuwa mi się grunt spod nóg. I w rzeczach, które robię, też tego szukam. Wydaje mi się, że to naprawdę rzadkie być tak autentycznie, bezapelacyjnie dumnym z czegoś, co się zrobiło. Ale chyba o to chodzi w życiu, żeby próbować.