Sadzonka – Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni

Iga Bujarkiewicz, reżyserka:

„Sadzonka” to musical o spóźniającym się okresie. Film powstał w ramach konkursu „Ziemia obiecana” organizowanego przez TVP. Nie spodziewałam się, że kiedykolwiek wyreżyseruję taki film, szczególnie że nie byłam miłośniczką musicali. Wspólnie z ekipą stwierdziliśmy jednak, że chcemy wykorzystać budżet na eksperyment i zrobić coś odważnego.

To scenarzystka Gosia Tusińska wyszła z pomysłem musicalu o strachu przed ciążą. Chciała napisać dziewczyńską historię o okresie, przyjaźni, młodych dorosłych, wykorzystując do tego bardzo lekką i nieoczywistą formę. Bardzo spodobał mi się ten pomysł, uznałam go za pretekst do odważnej zabawy formą. Pomyślałam, żeby muzyka w filmie była bardzo daleka od tej, która tradycyjnie kojarzy się z musicalami. Jeszcze nigdy nie widziałam musicalu z muzyką elektroniczną w takim stylu i w estetyce błędu. Później okazało się, że ten gatunek filmowy jest tak bardzo trudną formą do realizacji, że estetyka błędu może pojawić się sama i niewymuszona.

Cały proces był dla mnie wielką dawką radości, adrenaliny i spełnieniem wielu twórczych marzeń. Niesamowite było dla mnie odkrywanie tego, że w filmie istnieją środki wyrazu, na które wcześniej nie zwracałam większej uwagi, jak na przykład choreografia, w której wszystko jest wyraziste, a emocje są przenoszone ruchem i mimiką twarzy. Tworzyła ją Lama Szydłowska, która pomogła mi też zrozumieć jej sens i oddziaływanie - rozmawiałyśmy o tym, kim są postacie tancerzy, jaką część charakteru głównej bohaterki pokazują, jakie jest znaczenie poszczególnych piosenek dla całej historii oraz jaka jest ich struktura i dramaturgia. Do tego zaangażowaliśmy świetnych tancerzy, z których każdy miał swoją wyrazistą osobowość. Razem tworzyli bardzo zgraną grupę, mimo że nie znali się przed planem. Tancerze mieli być ucieleśnieniem natłoku myśli głównej bohaterki, każdy z nich był inną, ściśle określoną częścią jej osobowości. Podczas układania choreografii i tworzenia kostiumów posługiwaliśmy się znaczeniami tych postaci.

W bardzo krótkim czasie musiało też powstać od zera 5 piosenek. Zaczęło się od tekstów napisanych przez Polę Nudę. Później Paszka przygotowała podkłady. Pola Nuda wymyśliła do nich linie melodyczne i nagrywała wersje demo na telefonie. Na podstawie tych demówek zaczynaliśmy już myśleć o choreografii oraz o warstwie wizualnej filmu. Później, przed planem i przed próbami choreograficznymi, nagrywaliśmy piosenki w studiu Akademii Muzycznej w Łodzi. To była wspaniała przygoda, ale też bardzo trudna, ponieważ pierwszy raz robiliśmy musical i często nie mieliśmy pewności, czy idziemy dobrą drogą.

Z perspektywy czasu na pewno dużo rzeczy zrobiłabym inaczej, ale bardzo lubię ten film. Proces był dla mnie wspaniałym przeżyciem i czystą radością twórczą.