szum fal – Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni

Tomasz Wróbel, reżyser:

„szum fal” to historia trzynastoletniego Antka, pogrążonego w żałobie po śmierci Mamy. Chłopak szuka z nią kontaktu i w odmętach Internetu trafia na reklamę DUCHOFONu - tajemniczego urządzenia przypominającego telewizor z lat 80. Za jego pośrednictwem udaje mu się połączyć z duchem Mamy, która objawia się na kineskopowym ekranie pod postacią sprzężenia zwrotnego. Gdy Antek jest bliski upragnionej rozmowy, na jego drodze staje ojciec Paweł - racjonalista, który nie chce żeby jego syn wierzył w takie głupoty. Żeby nauczyć się ze sobą rozmawiać, każdy z nich będzie musiał przejść żałobę na swój sposób.

Pomysł na historię zrodził się z moich osobistych doświadczeń. Gdy miałem 17 lat zmarła moja Mama. Przed jej śmiercią mieszkaliśmy we dwoje, praktycznie to ona mnie wychowywała. Bardzo dobrze się dogadywaliśmy, no może oprócz ostatnich miesięcy jej życia, wtedy było gorzej. Ja dojrzewałem, Mama miała swoje problemy, mijaliśmy się i spinaliśmy, ostatecznie odeszła bez pożegnania. Śmierć nas zaskoczyła. Długo nie mogłem sobie tego wybaczyć, uciekałem w wyobraźnię, zmuszałem do zapomnienia. Dopiero po jakimś czasie zrozumiałem, że w żałobie nie chodzi o to, żeby zapomnieć, tylko o to, żeby nauczyć się z tym brakiem żyć. Na pewno jest to prostsze, gdy ma się obok kogoś bliskiego, w moim przypadku byli to Siostra i Tata. Pomocna może być również myśl, że zmarła osoba zawsze będzie gdzieś w pobliżu, tylko teraz w innej postaci. Na przykład: chmury, morskiej fali, wiewiórki. Albo sygnału w telewizorze.

Dlaczego akurat w taki sposób postanowiłem pokazać Mamę? Przyszło mi do głowy, że ze wszystkich form, w jakich mogłaby objawić się taka nienamacalna, duchowa materia to fale elektromagnetyczne mają najwięcej sensu. Nigdy nie byłem dobry z fizyki, ale zawsze lubiłem ją za jej niezwykłą, prawie że mistyczną aurę. Wiązki elektronów? Pole magnetyczne? Przenoszące energię fale? To przecież magia. Styk nauki i duchowości jest dla mnie bardzo ciekawy. Podobnie jak to, że za pomocą analogowych narzędzi można stworzyć cyfrowy świat.

Inspiracją dla opowiedzenia filmu w taki, a nie inny sposób były dla mnie: prace video Mikołaja Pilchowskiego (który wykreował postać Mamy) i Mili Nowackiej (która narysowała plakat filmu), oparte na sprzężeniu zwrotnym - metodzie polegającej na stworzeniu pętli sygnału pomiędzy kamerą i ekranem telewizora i operowaniu właściwościami fal, które ten sygnał tworzą; a także muzyka Hiroshiego Yoshimury oraz utwór Natura 2000 zespołu ETNOBOTANIKA, który można usłyszeć w jednej ze scen filmu. Co więcej, chłopaki z zespołu skomponowali ścieżkę dźwiękową, spełniając przy tym jedno z moich marzeń.
Największym wyzwaniem przed rozpoczęciem prac nad filmem wydawało mi się znalezienie  Antka. Na szczęście trafiłem na Marcela Sikorę, który od razu skradł moje serce. Podobnie z resztą jak Andrzej Konopka w roli Pawła (z myślą o którym pisałem tę postać), Sebastian Pawlak wcielający się w Juliana Micińskiego, tajemniczego wynalazcę DUCHOFONU, czy Marta Ścisłowicz jako mama Kasia, której obecność na rodzinnym VHSie wzrusza mnie za każdym razem.

Film udało się nam zrealizować niezależnie, przy bardzo małym budżecie. Nie byłoby to możliwe, gdyby nie zaangażowanie bliskich mi osób: producentek - Julii Jendrysik i Anny Majek, które zapewniły nam warunki pracy, nieurągające w niczym wysokobudżetowej produkcji; autora zdjęć - Kacpra Fertacz, który swoim doświadczeniem, wiedzą i wrażliwością wspierał mnie na każdym etapie powstawania filmu, montażysty - Sebastiana Mialika, który zmontował film tak, jakby wcześniej wszedł do mojej głowy i tam go obejrzał oraz otwartych serc utalentowanych osób z ekipy, które zdecydowały się zaangażować w projekt non profit, a których suma talentów i profesjonalizmu była dla debiutującego mnie ogromnym wsparciem, za które zawsze będę wdzięczny. Bez nich szum fal nigdy nie opuściłby mojej głowy.