W książce autor skupił się na nowojorskim kinie undergroundowym od połowy lat pięćdziesiątych do końca wieku, analizując je przez pryzmat transgresji – „manifestacji wolności człowieka”. Postrzegając ją jako kategorię estetyczną, wkracza na obszar wypowiedzi artystycznych, które nie znają granic, nie stronią od przemocy czy seksu. Jest to opowieść o artystach, buntownikach z nurtu nowojorskiej kontrkultury i kinowego undergroundu (Kenneth Anger, Jack Smith, Andy Warhol), no wave cinema (Amos Poe, Eric Mitchell, James Nares), partyzanckiej telewizji (RainDance Corporation) i kina transgresji (Nick Zedd, Richard Kern), których twórczość kwestionowała porządek tego świata.