Synthetic Hearts – Polish Film Festival

Michał Łukowicz, reżyser:

Jak złożyć serce z plastiku? Instrukcja montażu. 

Krok 1. Ustal parametry techniczne. 

Na początku trzeba zadać sobie pytanie. Mogą być dwa. Na przykład: co to znaczy być „prawdziwym facetem”? Albo co to znaczy być „prawdziwą kobietą”? 

I tak zrodził się pomysł na opowieść o nieśmiałym styliście witryn sklepowych i manekince pragnącej czułego spojrzenia.

Krok 2. Zbuduj model męski.

W 1974 roku psycholożka Sandra Bem opracowała listę cech stereotypowo męskich, obejmującą między innymi niezależność, dominację, ambicję i zdolności przywódcze. Pół wieku później postanowiliśmy stworzyć bohatera, który nie ma żadnej z nich. Tak powstał Ewald. Swojego ciała i wrażliwości Ewaldowi użyczył Marcin Gaweł.

Krok 3. Zbuduj model żeński.

Kobiety od zawsze mierzą się z oczekiwaniami dotyczącymi wyglądu, zachowania i pełnionych ról społecznych. Nasza bohaterka mierzy się z tymi trzema zagadnieniami. Ma dobrze prezentować nową kolekcję, nie poruszać się (a tym bardziej wychodzić na galerię!!!) i egzystować zgodnie z hasłem: “Plastik i profesjonalizm”. Wyzwania przeistoczenia się w manekinkę podjęła się Anna Moskal.  

Krok 4. Przygotuj miejsce ekspozycji.

Kobieta z plastiku i mężczyzna z krwi i kości muszą się gdzieś spotkać. Niech to będzie miejsce, w którym spełniają się marzenia, a szczęście jest na wyciągnięcie ręki. Nocna galeria handlowa! Tajemnicze królestwo przedmiotów, które nie muszą już nikomu niczego sprzedawać. My swoje idealne miejsce znaleźliśmy w Czeladzi. Ostateczny kształt nadała mu nasza scenografka Kinga Kostoń-Hayatullah, która wzbogaciła przestrzeń o sprzęty ze śląskiego wesołego miasteczka. Tak powstało Centrum Mody „Eden”. Kaja Struszczyk zadbała natomiast o to, by wszystko prezentowało się odpowiednio kusząco.

Krok 5. Tchnij życie w tworzywo sztuczne.

Kino od dawna próbuje ożywiać przedmioty. Pixar zrobił to z zabawkami, Disney z filiżankami, a Greta Gerwig z Barbie. My postanowiliśmy ożywić zwykłą, polską manekinkę sklepową. Zadanie okazało się trudne, lecz nie niemożliwe. Malownicze nocne światło (Artur Adamiec) i drobiazgowa charakteryzacja (Agata Śmiałko) przybliżyły nas do tego, że żeby człowiek wyglądał jak plastik, a plastik jak człowiek. 

Krok 6. Przeprowadź test w warunkach ekstremalnych.

Krzysztof Kieślowski mówił: „Nieważne, gdzie stawiasz kamerę, ważne po co”. Jako że jest patronem naszej szkoły, od razu wiedzieliśmy, po co stawiamy kamerę. Znacznie trudniej było ustalić, gdzie ją postawić.

Na szczęście tygodnie przygotowań pod czujnym okiem kierowników produkcji, Amadeusza Ciesielskiego i Michała Igielińskiego (ze wspaniałym wsparciem Aleksandry Piwowar), pozwoliły nam bezpiecznie i bezstresowo wejść na plan. Zarejestrowaliśmy kilka godzin materiału bez większych problemów.

(Nad tymi mniejszymi, takimi jak chroniczne niewyspanie, nieproszeni goście z osiedla, brak prądu na lokacji, awaria agregatu, konieczność skrócenia zdjęć o kilka godzin czy alarm uruchamiający się w środku nocy w jednym ze sklepów, nie warto się rozwodzić. To nasza filmowa codzienność, bez której tworzenie filmów byłoby zdecydowanie zbyt łatwe!)

Krok 7. Dokonaj montażu końcowego.

Choć w naszym filmie bohaterom grożą demontaż i utylizacja, to my jako twórcy musieliśmy działałać zupełnie odwrotnie. Nagrany materiał otrzymał Tomasz Tański, który przez kilka tygodni pracował nad tym, żeby z setek ujęć poskładać jedną, w miarę sprawnie funkcjonującą całość. W rezultacie powstał dwudziestominutowy organizm, który ostatecznie zaczął wykazywać oznaki życia. Doprawienie go muzyką Tomasza Baucia pomogło nadać mu rytm, a przede wszystkim wyposażyć w coś na kształt bijącego serca.

Krok 8. Wyrzuć instrukcję.

Po wykonaniu wszystkich powyższych czynności powinien powstać film o miłości, samotności i poszukiwaniu własnej tożsamości. Nie gwarantujemy jednak, że będzie działał zgodnie z przeznaczeniem. 

Życzymy udanej konsumpcji!!!