They Were All Named Anzhelika – Polish Film Festival

Alexandra Kutsen, reżyserka filmu:

Punktem wyjścia do filmu „Wszystkie miały na imię Anżelika” była moja manicurzystka i historie, które opowiadała mi o swoich klientkach. Z czasem jednak bardziej niż same anegdoty zaczęła interesować mnie ona. Potrafiła godzinami słuchać innych, rozumieć ich problemy i trochę ich „zterapeutyzować”. Miała też bujną wyobraźnię. Czasem opowiadała, jak wyobraża sobie mordowanie najbardziej dokuczliwych klientek. Ale kiedy zapytałam ją, o czym sama marzy, nie potrafiła mi odpowiedzieć.

Było w tym coś, co mocno mnie zaciekawiło. Zaczęłam się zastanawiać, co się dzieje, kiedy jesteśmy tak skupieni na innych, że tracimy kontakt z samymi sobą. Wtedy coraz częściej myślałam też o internecie, informacyjnym szumie i poczuciu zagubienia. Sama wchodziłam właśnie w dwudziestkę i miałam wrażenie, że te pytania bardzo mocno dotyczą również mnie. Tak zaczęłam myśleć o wchodzeniu w dorosłość, nie tylko swoim, ale też całego mojego pokolenia.

Miałam już ciekawą bohaterkę, tematy, pomysł na świat i formę, ale z jakim dylematem spotka się bohaterka? Co popcha historię do przodu?  Długo szukałam odpowiedzi, ale pewnego dnia przyszła sama. Ciąża. Sama przez długi czas bałam się związanej z nią konieczności podjęcia decyzji. Mam wrażenie, że to jest jedna z tych sytuacji, w której każdy ma swoją opinię na temat i wie lepiej, co powinnaś zrobić. Chciałam przyjrzeć się temu doświadczeniu, ponieważ dotyczyło również mnie. Nie wychodziłam z założenia, że robię film o tabu. Bardziej interesowała mnie rzeczywistość, którą obserwuję i przeżywam. Historia jest fikcyjna, ma w sobie dużo satyry, ale wyrasta z codziennych doświadczeń i rozmów.

Ten film tworzyliśmy razem z operatorem Hubertem Wodeckim. Od początku chcieliśmy, żeby film miał nieco szalony charakter. Szukaliśmy języka, który oddawałby współczesny chaos, natłok informacji i obrazów, w którym łatwo stracić orientację. Ważne było dla nas również to, że wspólnie pracowaliśmy nad projektem już od etapu scenariusza. Dzięki temu mogliśmy wzajemnie rozwijać swoje pomysły, nie ograniczając się do sztywnego podziału na reżyserię i zdjęcia. Ta bliska współpraca dawała nam odwagę, by eksperymentować.

Hubert Wodecki, autor zdjęć: 

Z perspektywy operatorskiej największym wyzwaniem było stworzenie jasnego, niemal reklamowego obrazu w warunkach i przy budżecie filmu studenckiego. Wizualna forma miała oddawać szaleństwo świata przedstawionego, a jednocześnie komentować temat filmu. Ważną rolę odgrywał kolor i jego intensywność, przede wszystkim jaskrawy róż zestawiony z niebieskim. Kolory w połączeniu z jasnym oświetleniem i ograniczeniem mocnego światłocienia miały tworzyć wrażenie nadmiaru, a nawet przytłoczenia.

Szukaliśmy sposobów na wprowadzenie do filmu wizualnego szaleństwa poprzez język ujęć. Jednym z nich było wykorzystanie obiektywu Laowa Probe, przypominającego długą tubę. Pozwala on uzyskać nietypową, bardzo bliską perspektywę, dzięki czemu kamera może niemal wejść w przestrzeń filmowanego przedmiotu. Takie rozwiązanie wykorzystaliśmy między innymi w impresyjnej scenie „przyjścia życia na świat”, gdzie przenosimy się wewnątrz ludzkiego organizmu. Jednym z głównych motywów filmu są zdecydowanie social media więc na moment kamera przybiera nawet perspektywę ekranu telefonu, można powiedzieć "TikToka".

Alexandra Kutsen, reżyserka filmu:

Z założenia film miał być intensywny, momentami wręcz krzykliwy, ale mamy poczucie, że udało nam się znaleźć w tym wszystkim balans i zachować szczerość, która była dla nas ważna od samego początku.

Czasami słyszeliśmy, że film jest „tiktokowy” albo inspirowany TikTokiem. My jednak nie myśleliśmy o nim w tych kategoriach. Bardziej interesowała nas absurdalność rzeczywistości, w której żyjemy: jej tempo, nadmiar bodźców i informacje, które nieustannie walczą o naszą uwagę. To właśnie z tej rzeczywistości, a nie z samego TikToka, wyrósł język naszego filmu.

Bardzo cieszy nas to, że film trafia do młodego pokolenia. Po każdym pokazie dostajemy sygnały, że widzowie odnajdują w nim coś swojego. Jednocześnie myślę, że ta historia jest bardziej uniwersalna, niż mogłoby się wydawać. Nawet jeśli opowiadamy o kobiecych doświadczeniach i korzystamy z języka internetu, to myślę, że emocje, o których mówimy są uniwersalne.